Já...plön breytast

Á hverri nýrri önn finnst mér lífið byrja upp á nýtt. Ég set mér ný markmið og set mér ýmsar reglur. Mér tekst að fara eftir sumum, öðrum ekki. Núna er aðeins einn dagur eftir af klinikinni og svo fæ ég viku frí. Þetta frí mitt er alveg óráðið. Hef hugsað mér að taka kannski nokkar a vaktir til að vinna mér inn pening. Sjáum hvað letin segir.Gæti endað með tærnar upp í loft þess vegna. Nú svo á ég afmæli í þessari fríviku, sem sagt á miðvikudaginn. Þá verð ég 23 ára. 23 ára og singúl. Skrítið að hugsa til þess að þegar ég var pínulítil skutla á Brávöllunum sagði ég við ömmu og mömmu að ég ætlaði að eignast 10 börn og það fyrsta ætlaði ég að eignast þegar ég væri 16 ára(snarhætti nú við það þegar ég varð aðeins eldri og komst að því hvernig börn yrðu til...þá fór ég að tala um ættleiðingu). Ég sagði við ömmu að ég ætlaði að verða bóndakona og ég myndi aldrei giftast neinum sem vildi ekki flytja með mér í sveitina. Ömmu varð um og ó og ég man eftir því að hún sagði við mig að það ætti ég nú ekki að verða. Ég ætti frekar að halda áfram í skóla og læra eitthvað meira spennandi. Ég skildi alls ekkert í því að amma væri að segja þetta. Hún var/er jú bóndakona og ég var handviss um að það væri það skemmtilegasta í heimi. Tímarnir hafa svei mér þá breyst :)Ég ætla ekki að verða bóndakona, og ég sé mig fyrir mig í borg í framtíðinni, að minnsta kosta í einhverju sæmilega stóru bæjarsamfélagi. Á stað þar sem maður þekkir ekki endilega nágrannann sinn og veit ekki hvað Sigga á Sólavallargötunni var að borða í kvöldmat. Þar að auki er ég ekki að fara að eignast börn í nánustu framtíð og hvað þá nokkurn tímann tíu stykki. Ég fæ hroll þegar ég heyri barnsgrát nálægt mér. Finnst voða gott að vera með frændsystkini mín...en líka voða þægilegt að skila þeim af mér aftur. Þykir vænt um þessi litlu kríli. Eins og stendur veit ég ekkert hvar eða hvernig ég enda og sú tilfinning finnst mér bara nokkuð góð. Ekkert planlagt. Það er ég þessa stundina. Ég er enn að gera sömu skandalana aftur og aftur og aftur. Ég er enn að læra af mistökum. Ég er enn að pirra mig á því hvað það tekur mig langan tíma. Oft fæ ég nóg af því hversu oft ég geri eitthvað þvert ofan í það sem ég var búin að ákveða. Ég á fullt í fangi með að halda kúlinu! Og stundum finnst mér það alveg hrunið. En þá kemur nýr dagur með nýjum tækifærum. Og þannig geng ég inn í tuttugasta og fjórða aldursárið á miðvikudaginni. Lengi lifi lífið.

posted by xxx @ 20:26