Ég og Nick Cave, like this...

Nú hef ég átt í stormasömu tónlistarsambandi við Nick Cave í 6 ár. Þetta byrjaði ágætlega hjá okkur á sínum tíma þegar ég var 16 ára gömul og að uppgötva hann fyrst. Hlustaði svona á hann með öðru eyranu og raulaði með. Eins og ég geri yfirleitt í samböndum mínum við aðra tónlistarmenn. Svo þegar ég var rétt skriðin yfir átjánda aldursárið hitti ég strák. Samband mitt við hann þróaðist og leiddi í allt aðra átt en það sem ég átti með Nick Cave. Við getum kallað það ástarsamband. Ég varð rosa skotin og áður en ég vissi af var hann orðinn kærastinn minn. Ég dansaði á rósum og bleikum skýjum í þrjá mánuði. Þessi strákur kenndi mér að meta Nick Cave á annan hátt. Hann hafði það fyrir vana að sofna út frá diskunum hans og ég vandist á það líka. Fór að gefa textunum meiri gaum. Svo gerðist það eins og þruma úr heiðskýru lofti að strákurinn dömpaði mér. Jájá, bara rétt sísvona. Rétt eins og gerist í samböndum. Þau geta liðið undir lok jafnsnögglega og þau byrja. Komst aldrei almennilega að því afhverju en fékk þó margar ástæður sem mér fannst ekki alveg nógu trúverðugar. En svona er það einmitt oft þegar dump á sér stað. Ömurlegur fjandi. Og oft er ekkert betra að vita ástæðurnar. En það sem verra var, er að þarna tók samband mitt við Nick Cave líka stakkaskiptum. Ég var brjáluð út í hann. Já, brjáluð! Ég tengdi þessa tvo karlmenn við þunglyndi og grét í viku. Grét og grét og grét. Já, svona eins og maður gerir þegar maður er í ástarsorg. Eftir viku með hor í nös og tár í augunum ákvað ég að nú væri nóg komið og pakkaði öllu niður sem tilheyrði þessum tveimur gaurum. Lét það allt saman hverfa. Fannst ekki rétt að láta svona stutt samband skemma fyrir mér lengri tíma. Og þar með var Nick Cave úr sögunni, gleymdur og grafinn í 3 1/2 ár ásamt þessum fyrrverandi kærasta mínum. Undanfarnar vikur hef ég verið að uppgötva Nick Cave aftur og farin að geta hlustað á tónlistina hans. Sem er svooo góð. Ég hef sem sagt endurheimt Nick Cave úr heljum meðan kærastinn fyrrverandi er grafinn á sínum stað.

Svona er þetta með mig og mín tónlistarsambönd. Þegar ég er að takast á við slæmt tímabil í lífinu sem allir gera jú öðru hverju legg ég í vana minn að kaupa mér 2 geisladiska. Þá hlusta ég svo á meðan þetta tímabil er að líða hjá og þegar ég sé ljósið í myrkrinu pakka ég þeim niður. Eins og til merkis um að þetta tímabil sé liðið og ég geti farið að takast á við aðra hluti. ..svo er aldrei að vita nema ég uppgötvi tónlistina aftur síðar en þá á öðrum forsendum.

posted by xxx @ 18:59