Aðra daga gengur allt á afturfótunum

Síðasti miðvikudagur er einstaklega gott dæmi um það. Byrjaði daginn vel. Dreif mig upp í háskóla kl 8 og byrjaði að lesa. Átti jú ekki að fara í fyrirlestur fyrr en kl 10:15. Þegar klukkan var að verða 10 hentist ég niður tröppurnar á medicinerhuset en lenti í þónokkrum kjaftatörnum á leiðinni og var því ekki komin niður fyrr en kl 12 mínútur yfir. Gat samt enn náð í tæka tíð. Ætlaði að ná í hjólið mitt en tókst ekki betur til en svo að hjólin sem stóðu við hliðina á því hrundu niður. Eins og dómínó. Leit vandræðalega í kringum mig. Einn vinalegur gaur hló aðeins af mér en hjálpaði mér svo að reisa hjólin við.

Svo þaut ég inn á fyrirlesturinn.Sem greinilega var byrjaður. Fyrirlesarinn hikaði aðeins og leit á mig. En hélt svo áfram. Ég skildi það nú ekki. Alltaf einhverjir að koma seint í fyrirlestur. Tók upp bækurnar mínar og gerði mig líklega til að hlusta. Þá segir maðurinn að það sé komið að pásu. Þetta var ég ekki að fatta. Pása eftir 5 mínútna fyrirlestur!

Í pásunni komst ég að því að fyrirlesturinn hafði byrjað fyrir klukkutíma og að ég hafði mætt í síðustu 5 mínúturnar af honum. Lamdi hausnum í borðið.

Í pásunni kom til mín gaur og þakkaði mér fyrir spjallið í partýi sem hafði verið þarsíðasta laugardag. Var víst gott partý. Ég var ekki á staðnum. Mikið rosalega hefur hann verið fullur! Eitt að muna ekki eftir fólki. Annað að vera með ofskynjanir.

Fór að róa sama kvöld. Og var ógeðslega léleg. Suma daga á ég að vera í rúminu. Með sængina upp fyrir haus.


En takk fyrir helgina Halla og Jónatan. Svooo gaman að fá ykkur í heimsókn :)

posted by xxx @ 21:24