Deitmenning

Í dag var ég að labba niður strikið. Förinni var heitið í bóksölu læknanema að versla inn bækur fyrir komandi önn. Allt í einu kemur maður á harðahlaupum á eftir mér (en ég fór mjög hratt yfir) og þegar ég leit á hann þekkti ég andlit sem ég hafði séð bregða fyrir í skyndi mínútu áður. Hann pikkaði í mig og spurði mig hvort hann mætti ekki bjóða mér í kaffi við tækifæri. Mér brá svolítið enda ekki vön að ókunnugt fólk sé að bjóða mér á deit á miðju strikinu. Að lokum stundi ég upp ... "nej det tror jeg ikke, jeg har nemlig en kæreste". Örugglega mest notaða lygi í heimi þegar fólk þarf að redda sér út úr svona aðstæðum. Einhvern veginn fannst mér ég ekki geta sagt bara nei.

Svo varð mér hugsað til mismunandi deitmenninga. Danir eru svipaðir og íslendingar. Fólk hittist á djamminu eða kynnist við aðrar aðstæður gegnum sameiginlega vini, í skólanum, í vinnunni. Enginn vogar sér að bregða sér upp að ókunnugri konu eða karlmanni á förnum vegi og bjóða viðkomandi út með sér. Sú manneskja yrði álitin eitthvað skrítin. Kannski er það vegna þess að á Íslandi er samfélagið svo lítið. Sömu andlitin sjást aftur og aftur. Fólk býður á deit ef það hefur sést á djamminu og ef til vill eitthvað gerst þar.

Ég bjó í Bandaríkjunum (New York) á tímabili þegar ég var enn ung og sæt. Þar var ég alltaf að lenda í því að ég var stoppuð og spurð um símanúmer. Þar er samfélagið líka miklu miklu stærra. Þú sérð andlit en svo hverfur það í fjöldann og hugsanlega sérðu það aldrei nokkurn tímann aftur.

Annars hef ég aldrei verið hrifin af deitum... Þegar maður á að vera að spila út sínum bestu spilum. Kann það ekki. Lít alltaf út eins og fífl og er feimin. Klaufsk. Hef aldrei neitt að segja. Enda líka ekki í þjálfun. Kannski er þetta einhver kúnst. Eitthvað sem hægt er að læra.. rétt eins og að daðra. ;)

posted by xxx @ 19:49