Freysalingur hefur mikið verið að velta sér upp úr tölfræði síðast liðnu daga. Og þá upp úr hversu miklar líkur eru á að fólk falli á anatomíuprófinu í vor. Eftir hans miklu getgátur fór ég að skoða bekkinn minn ... og komst að því að ég finn ekki einn einstakling sem ég get gefið mér að falli vegna lítils lestur í það minnsta. En rakst á hins vegar aðra óhuggulega staðreynd... og reyndar frekar þunglyndislega pælingu sem ég ætti ef til vill ekki að vera að skrifa um hér. En samt. Ég er ansi hrædd um að bekkurinn minn sé samansafn af óheillakrákum. Og ég er ekki að grínast með það. Sit hér grafalvarleg við tölvuna með tárin í augunum. Nú, í bekknum erum við þrjú sem höfum misst annað foreldrið á innan við síðastliðnum tveimur árum. 2 einstaklingar hafa fengið að vita að annað foreldrið þeirra sé með krabbamein á háu stigi og annar einstaklingurinn hefur fengið að vita að foreldrið eigi mest 2 ár eftir ólifað. Hún er á leið til fjölskyldunnar sem býr í USA því foreldrið þarf jú að ákveða hvað á að gera við tau hugsanlegu 2 ár sem eru eftir. Annar einstaklingur í bekknum hefur nýlega fengið að vita að systir hennar sem er 2 árum eldri en hún sé með krabbmein, hvítbæði sem er drullualvarlegt og svart. 2 stelpur fengu að bíta í það súra epli í síðasta mánuði að kærastinn fluttu út með allt sitt hafurtask. Annað samband er líklega á leiðinni í vaskinn. Tetta eru í allt 9 einstaklingar.. og ekki veit ég nærri því allt um það sem gerist hjá fólki. Í allt erum við 25. Reikniði nú... Þetta gefur mér þónokkuð stórt safn af já ég vil ekki segja óheillakrákum, þetta er jú ekki óheppni heldur.. ... og ekki veit ég orð um það.... pissuskítavont. Og ekki meiri tölfræðilegar hugleiðingar takk.. þessar hafa leitt mig á hála braut.

posted by xxx @ 21:52