Hæðir og lægðir

Upp á síðkastið hef ég mikið pælt í þessum hæðum og lægðum sem við finnum fyrir. Bæði hjá sjálfri mér og hjá öðrum í kringum mig. Við eigum okkar daga. Okkar góðu daga. Og okkar ömurlegu daga. Daga þar sem allt sem er svo frábært og gott. Daga þar sem okkur langar mest af öllu að skjóta okkur í hausinn en gerum það samt ekki upp á skynsemina.

Ég hef alltaf verið mjög sveiflukennd. Sjaldnast í jafnvægi. Mjög mikil öfgamanneskja. Tek mín djammtímabil. Önnur tímabil þar sem ég hef ekki tíma fyrir svoleiðis vitleysu. Þá er það yfirleitt skólinn eða vinnan sem tekur allan minn tíma. Er alveg ágætisefni i workaholic eða schoolaholic á þeim tímum. Hypertímabilin þar sem ég er ofursocial án þess að vera beint á djamminu. Hollu tímabilin mín þar sem ég borða ógeðslega hollt og fer út að hlaupa og synda. Svo á ég tímabil sem ég kalla voneleysistímabilin. Þar sé ég voða lítin tilgang í að gera nokkurn skapaðan hlut. Sef mikið. Hreinlega dröslast um eins og draugur. Nenni ekki einu sinni að svara í símann. Ég á líka mín ljótu tímabil og fallegu tímabil. Á því fyrrnefnda finnst mér ég ýmist ljótari eða ljótust, mér finnst allt að mér og ég ömurleg í öllum fötum sem ég á (þar að auki á ég "engin" föt á þeim tímum).Í því síðarnefnda er ég alveg beauty queen. Nú svo á ég líka mín jafnvægistímabil þar sem það virðist vera nokkuð mikið jafnvægi milli allra þessara tímabila..svona sitt lítið úr hverju þeirra. Líkar einna best við þau en finnst þau sjaldan staldra lengi við. Því miður.

Ætli það séu ekki tilfinningarnar sem fylgja þessum tímabilum sem gerir lífið svona fjölbreytt og (ó)spennandi. Gerir það þess virði að lifa því. Vondu tímabilin gera þau góðu svo góð og öfugt. Æji mér finnst lífið furðuleg skepna. Ég er furðuleg skepna. Og allir í kringum mig.

Annars er síðasta vinnuhelgin mín þessa helgina. Vinn svo ekki meira fyrr en á næstu önn. Prófalestur að fara í gang. Með erfiðustu tímabilum sem ég upplifi með tilheyrandi stressi, togstreytu og neikvæðni. Með svolítinn stein í maganum yfir þessu öllu saman. Svona tímabil þar sem maður veit ekkert hvað er að gerast úti í hinum stóra heimi. Heiminum fyrir utan bækurnar og skrifborðið. Fyrir utan hjólaleiðina heim og í næsta netto. "Ha, já hvassegiru hefur kjarnorkustyrjöld brotist út? Já, ég mér fannst vera einhver hávaði fyrir utan medicinerhuset i gær.. já og hérna einmitt allt þetta rusl á götunum. Það er þá skýringin." Samt langt síðan ég hef tekið út þannig tímabil svo það er líklega kominn tími á það. Best að bjóða því velkomnu : )

posted by xxx @ 16:52