Djammarinn er dáinn, blessud sé minningin

Ég er ekki búin ad mæta á einn einasta fredagsbar sídan önnin byrjadi. Ég sem var fastagestur. Tegar stelpurnar sem ég bý med fá sér bjór ádur en tær kíkja í bæinn sit ég inn í herbergi ad sortera glósurnar mínar og plata svo í mesta lagi einhvern til ad elda med mér og fer snemma ad sofa. Svo verd ég ógedslega pirrud tegar fólk kemur heim á tremur mismunandi tímapunktum yfir nóttina svo ég vakna trisvar. Tegar ég er búin í vinnunni kl 14 (vinn 7:30 til 13:30 annad slagid um helgar) skýst ég heim til ad borda og hjóla svo upp í háskóla. Sit tar svo eins lengi og ég get hugsad mér og fer svo heim...og snemma ad sofa. Ég held ad kærastamyndinni minni sé farid ad finnast ég klikkud. Samt er tetta alls ekki og engan veginn eins ekstreme hegdun og tegar ég var á fyrsta ári. Allir vinir hans (og kunningjar mínir, kynntist honum í gegnum tau) eru sko alltaf ad djamma. Tad segir hann. Mér sjálfri er næstum tví farid ad finnast ég skrítin. Samt ekki. Ég er bara svona stemmd tessa dagana. Ætli ég hafi ekki meiri áhyggjur af tví hvad ödrum finnist en mér sjálfri. Ofan í tetta allt saman er ég rosa pirrud. Tad tarf ekkert til ad fara í taugarnar á mér. Stundum held ég ad ég sé næstum tví ad leita ad einhverju til ad pirrast yfir.
Langadi bara ad deila tví med ykkur hversu furduleg ég er tessa dagana. Nú svo ætla ég bara ad halda tví áfram.

posted by xxx @ 17:45