Ég er í læknisfræði

Sat í medicinerhuset í dag á lessalnum að lesa. Eins og svo oft áður. Dúndraði mér í gegnum ónæmiskerfið í lífefnafræðinni og var nokkuð sátt. Ákvað að vera góð við mig, fara heim og versla inn fyrir vikuna. Eiga svo rólegt kvöld með "Desperate Housewifes" og "O.C." Pakkaði niður og mátti stappa létt á töskunni minni til að koma öllum bókunum fyrir. Reyndi að gera þetta allt eins hljóðlega og ég gat. Sendi nokkur bros til læknanemanna í kringum mig og hvatningarorð til gauranna fyrir aftan mig. En þeir eru með mér á önn. Létt í spori tiplaði ég svo í átt að dyrunum á lessalnum og því næst niður tröppurnar. Fyrst þá fattaði ég að ég var skólaus. Hafði gleymt að fara í skóna í öllum hamaganginum. Ég fer alltaf úr skónum þegar ég les. Get ómögulega lesið öðruvísi en með fæturnar uppi á borðinu eða einhvern veginn í klemmu. Mátti því læðast skömmustuleg til baka. Útskýra fyrir gaurunum fyrir aftan mig að ég þyrfti nú að fara í skóna og uppskar þónokkuð fliss.

Spurning hversu utan við sig maður getur orðið?

posted by xxx @ 19:43