Síðustu kvöld hef ég farið út úr strætóinum sem ég tek daglega(... tvisvar þrisvar á dag) á vitlausum stað. Ýmist einni stoppistöð of snemma eða einni of seint. Ég skil ekki afhverju ég man ekki lengur hvar ég á heima. Ætli próflestrarfílingurinn leggist svona í mig?
Þegar við elsku Hulda mín bjuggum saman í Kópavoginum bíllausar og allslausar. Átti Hulda til að 140una alla leið á endastöð (í Hafnarfirðinum).. án þess að fatta nokkurn skapaðan hlut fyrr en strætókallinn henti henni öfugri út. En Hulda er líka einstök. Þess vegna þykir mér svona ógeðslega vænt um hana. Þannig að ég má sátt sitja ... fegin á meðan ég enda ekki í Viborg. Nú og svo eru ljóshærðir
danir á 10 semester farnir að spyrja mig út úr anatomíunni í pásunum sínum. Húsgögnin eru farin að brosa til mín. Ég er húsgagn.
Gúllas (&%/$#) er aftur farin að breima.. kannski ég hendi honum til Arnar ..(páskaarnar) (djöfull er asnalegt að Örn sé í eignarfalli Arnar.. skítaíslenska mig langar að segja Örns).... hann var í það minnsta eitthvað að tala um að tantra kött... og Freysi lika... ef mig minnir rétt.

posted by xxx @ 21:29