Æstur ferðamaður

Ég hef kynnst hinum ýmsu týpum af ferðamönnum í gegnum starf mitt sem landvörður í Jökulsárglúfrunum. Ég er vön að skipta þeim upp í nokkra hóp.
Þeir áhugasömu: Lesa Lonely planet spjaldanna á milli og kynna sér sögu landsins og náttúrufar. Koma með endalausar spurningar og drekka í sig þá litlu visku sem guideinn hef upp á að bjóða. Fórna höndum og spyrja svo meira.
Þeir nísku: Jú þeir vilja ferðast! Þeir vilja skoða! En það má ekki kosta of mikla peninga. Flytja matinn með sér til landsins. Taka alla bæklinga sem þeir finna svo framarlega að þeir séu ókeypis og helst mörg eintök af þeim. Líka á tungumálum sem þeir ekki skilja. Ég vill kalla þá þjóðverja.
Þeir hlutlausu: Fylgja grúppunni sem þeir eru í. Hafa áhuga á því sem að augum ber. En eru að öðru leyti frekar neutral. Stóla á guideinn. Að hann færi þeim það sem sé áhugaverðast.
Eigin herrar: Fer lítið fyrir þeim. Nema ef til vill þegar þeir tjalda í vegaköntum eða á túnum bændanna þegar þeir eru í miðjum slætti.
Þeir hressu: Þeir hafa gítarinn með og fleygilinn í bróstvasanum. Skemmtilegir en háværir :)
Þeir pirruðu: Þessir kallar hafa orðið fyrir vonbrigðum með ferðalagið eða eru í tímaþröng. Hrópandi og kallandi. Fussandi og sveiandi. Tjaldstæðið er ömurlegt. Maturinn of dýr. Guideinn útskýri hlutina ekki nógu hratt og veit ekki nógu mikið. Tréin standa á vitlausum stöðum og steinarnir eru ekki í réttu litunum. Þjóðgarðsvörðurinn belja og aðrir einfaldlega heimskingjar og peningaplokkarar.

Pabbi er í heimsókn. Hann koma síðast liðinn þriðjudag. Atburður sem ég hef beðið eftir í háa herrans tíð. Enda er ég að njóta þess að hafa hann hérna hjá mér. Kannski einum of mikið. Síðustu vikur hef ég verið tíður gestur á upplýsingamiðstöð ferðamanna hér í bæ. Búin að koma mér upp dágóðum stafla af bæklingum um Jótland(samt bara á tungumálum sem ég skil). Um helgina hef ég upplifað sjálfa mig sem ferðamann. Veit ekki hvað mér finnst um það. Held svei mér þá að hafi verið við það að gera út af við pabba. Jú við þurfum að fara þangað og keyra þangað. Svo þurfum við að sjá kirkjuna þarna því það er svo sniðug saga á bak við hana og sandölduna á hinum staðnum því hún færist til um 5 cm á ári. Nú svo þarf ég að busla í sjónum við þessa strönd því það er Kattegat og dýfa puttanum ofan í hérna því það er Skagerak. Grilla þarna.. kaupa ís hérna. Safnið... og þetta safn og hitt safnið og ..og...og...og...ogg..... Já og skoða dádýrin í skóginum og klappa apanum í nákvæmlega þessum dýragarði því að ...því að ... því....
Ég er æsti ferðamaðurinn sem verður að gera allt rétt og sjá allt. Ég er pirrandi og í dag tók ég þá ákvörðun um að slaka aðeins á og leyfa manninum að ferðast svolítið á sínum hraða. Njóta þess að vera hérna á eigin forsendum.
Orðið slæmt þegar maður er farinn að froðufella og titra af æsingi því það er svo margt sem þarf að sjá og gera. Góð ákvörðun. En þangað til næst ætla ég að halda áfram að vera ferðamaður. Já og bara ferðamaður.

Að lokum eru hérna myndir síðan matarklúbburinn minn hélt grillkvöld í Den Botaniske have. Ætli við höfum ekki tekið svolítið forskot á sæluna þar sem það var drullukalt þetta kvöld. Samt sem áður gjössovell MYNDIR!

P.s. Linda, ég sakna þín líka :)

posted by xxx @ 22:06