Dagurinn sem ég næstum því lést

Föstudagurinn þrettándi my ass. Héðan í frá mun ég líta á miðvikudaginn tólfta sem óhappadag.Man ekki til þess að ég hafi lent í nokkru sköpuðu skaðlegu á þessum margrómaða internatjónal óheilladegi. Svo ég stikli á stóru varðandi óheillindi dagsins í dag: Byrjaði morguninn á að labba frá Dettifossi og í átt að Vesturdal. Í hellidembu og örugglega þrjúhundruð vindstigum. Þegar ég var hálfnuð ofan í Hólmatungum var ég farin að synda og undarlega skvamphljóð heyrðust úr skónum mínum. Gafst upp í Hólmatungum en þar pikkaði Jóna okkur Lindu og Magneu upp í. Á leiðinni niður eftir keyrði löggan okkur næstum því niður en hún kom æðandi á móti okkur með blá ljós og sírenu. Útkall upp við Dettifoss. Það þriðja á einni viku. Löggan mætti okkur á blindhæð á fullri ferð og vék ekki. Samt voru þeir á þessum stóra jeppa en við á lítilli veglús. Vegurinn er niðurgrafinn og í raun og veru ekkert hægt að víkja... En einhvern veginn tókst Jónu að koma okkur upp úr niðurgröfnum veginum þar sem við keyrðum svo að segja á hlið fram hjá löggunni (lóðrétt). Fyrst hélt ég að við myndum lenda framan á löggubílnum ..svo hélt ég að við myndum velta á hliðina. Ég öskraði. Raddböndin mín virka fínt. Þau eru það eina sem hafa virkað fínt í dag. Fleiri óhöpp fylgdu á eftir. Nenni ekki að nefna þau hér.
Ég er pirruð út í lögguna sem kann ekki að aka í vegtroðningum. Ég er pirruð út í daginn í dag.

Set fljótlega inn myndir frá bekkjarmótinu og hálflæknadjamminu. Næsta blogg verður þess vegna hressara.

out

posted by xxx @ 21:28