(Ó)reglumanneskja

Það er að koma helgi. Mér finnst alltaf vera helgi. Þessir 7 dagar vikunnar og 24 tímar í sólarhringnum nægja mér engan veginn til að gera allt það sem ég þarf að gera. Já, eða finnst að ég þurfi að gera. Það er aðallega skólinn sem tekur svona mikinn tíma svo ég get ekki kallað þetta gerviþarfir. Held ég. Ég get ef til vill kallað þetta fullkomnunaráráttu. Og samt held ég ekki. Hallast meira og meira að því að lektorarnir séu haldnir ofsóknaræði. En við því er ekkert að gera. Nám er frjálst val (í mínu tilfelli í það minnsta þar sem ég er svo heppin) og þetta er valið mitt.

Ég er ótrúlega góð í að setja mér reglur. Sumum fer ég eftir, öðrum ekki. Þessar reglur eru mjög góðar í að brjóta mig niður. Sjálfstraustslega séð. Ég set mér nefnilega mjög óheilbrigðar reglur og oft eru þær ómanneskjulegar. Ófreskjulegar. Til að mynda sef ég mjög sjaldan út, vakna alltaf kl 7. Flest alla morgna. Líka þegar ég er full (hihi en ég er líka ein af þeim sem geta ekki sofið út eftir djamm). Undanfarin kvöld hefur mér gengið illa að sofna svo ég ákvað í góðmennsku minni að leyfa mér að sofa til 9 í morgun. Ég er enn með dúndrandi samviskubit. Nei, þarna var ég að svíkjast undan reglu. Minni eigin reglu. Nagaði neglurnar upp á það í dag og braut aðra reglu :/

Mig langar ekki að nefna fleiri reglur því ég skammast mín svolítið fyrir þær. Sérstaklega því mér tekst sjaldan að fara eftir þeim og er í staðinn með samviskubit. Ég fæ að minnsta kosti eitt samviskubit á hverjum degi. Yfirleitt fleiri.

Ég get ekki trúað því að ég sé sú eina í heiminum sem gerir þetta.

Ég kynntist manni einu sinni sem var með mér í enskuskóla í N.Y. Ég man ekki hvaðan hann kom. En hann var í það minnsta alltaf glaður. Hann bjó í einu litlu herbergi og svaf á dýnu. Það var það eina sem hann átti af húsgögnum. Svo átti hann föt. Hann var yfirleitt í sömu fötunum en hann var alltaf hreinn. Hann var menntaður verkfræðingur í sínu heimalandi. Þarna var hann atvinnulaus en var að hugsa um að finna sér einhverja vinnu... svona því honum var farið að vanta svolítinn pening til að hafa í sig og á. Eitt sinn þegar við fylgdumst að á lestarstöðina sagði hann mér að honum þætti lífið kraftaverk. Hann færi á fætur hvern einasta dag með bros á vör. Hver dagur væri hátíð sem bæri að fagna. Þannig leit hann einfaldlega á lífið. Við værum heppin að fá að lifa því. Og í því umhverfi sem við fæddumst í(Jú, ekki bý ég við fátækt, kúgun eða ófrið, neibb. Ekki ég, ég er svo heppin).

Þennan mann þekkti ég í mánuð. Ég mun líklega aldrei sjá hann aftur. En ég mun alltaf muna hann. Einn af þessum einstaklingum sem hafa áhrif á mann fyrir lífstíð. Einfaldlega af því bara, þeir eru eins og þeir eru.

Ég er enn að brjóta heilann yfir því afhverju ég hugsa ekki eins og hann. Inn á milli tek ég mig til og ákveð að hugsa eins jákvætt og hann. Yfirleitt tekst mér að halda mig við það í einn eða tvo klukkutíma en þá stend ég mig að því að vera farin að hafa áhyggjur af einhverju.. hinu eða þessu. Það er í það minnsta ekki áhyggjur af byssukúlum sem dynja á húsunum fyrir utan eða hvernig ég í andskotanum eigi að finna eitthvað til að borða yfir daginn. Og alls ekki er ég að deyja úr áhyggjurm yfir því hvaða manni ég verð seld næst eða hvort pabbi minn berji mig á morgun. Það er ekki minn heimur. En eitthvað finn ég, bara eitthvað sem ég mögulega, hugsanlega, kannski get haft áhyggjur af.

..eh.. ég held að þið skiljið hvað ég meina. Steik.

posted by xxx @ 19:50