Guðríður hjólhestur

Ég og hún Guðríður mín, sem er hjólið mitt eigum í mjög hatrömmu sambandi þessa dagana. Ég held að henni sé einstaklega illa við mig. Svona ekta love and hate relationship. Í síðustu viku henti hún mér tvisvar af baki. Og það ekkert smávægilega. Í fyrra skiptið tók hún upp á því að flækja innkaupabokann minn í framdekkið svo ég hentist af henni. Svona út á hlið.. og lenti á gangstéttinni á Jægergaardsgade sem er lítil verslunargata hérna í hverfinu mínu. Þetta var að kvöldlagi og allt fína fólkið sem var að koma úr dinnerum stumraði yfir mér þangaði til ég stóð upp og sagði að það væri bara allt í fínasta lagi með mig. Hentist á bak og hjólaði skömmustuleg heim á leið. Hjóldrusla. Nú í gær var ég að flýta mér í kvöldmat til Diljáar þar sem ég hafði fengið mér lítinn blund og næstum sofið yfir mig. Á einni hliðargötunni flækist hlífin af framhjólinu í dekkinu... (hvernig er það HÆGT!!) og ég steypist kollhnís fram fyrir mig. Þetta gerðist ekki slow motion. Allt í einu lá ég á bakinu á miðri götunni hugsandi "..nei þetta var bara ekkert vont" rétt náði að setja hendurnar fyrir andlitið þegar hjólið dúndrast á hausinn á mér. Kúla á hausnum. Ái. Nú svo ligg ég þarna undir hjólinu þegar það kemur par með barnavagn hlaupandi og spyr hvort það eigi að hringja á sjúkrabíl. Neih.. ég þurfti sko engan sjúkrabíl. Stóð upp, sparkaði létt í Guðríði. Stillti henni upp við næsta hús og labbaði restina af leiðinni. Hún stendur þar enn.

Ætla mér að fara á verstæði með hana og athuga hvort kallarnir geti ekki lagað hana eitthvað. Ekki eðliegt að láta svona.

posted by xxx @ 22:59