Dauðinn

Ég átti mjög áhugavert samtal um dauðann og margt sem við kemur honum í gærkvöldi. Það fékk mig til að velta ýmsu varðandi hann fyrir mér. Ég hef alltaf haft blendnar tilfinningar gagnvart dauðanum. Hef ýmist hræðst hann, forðast hann og inn á milli jafnvel þráð hann.

Líknardráp. Er eitthvað sem ég á mjög erfitt með að mynda mér skoðun á. Persónulega finnst mér að hlutverk lækna sé fyrst og fremst að lindra sársauka, græða og að bjarga mannslífum. Koma í veg fyrir dauðann. Eitthvað í mér vill meina að sama manneskjan eigi ekki að berjast við að bjarga og hins vegar að drepa. Svona eins og fólk sem er hlynnt friðun hvalsins drepi hann líka- finnst það bara ekki meika sens.
Hins vegar finnst mér ekki að fólk eigi að lifa sársaukafullu og ómanneskjulegu lífi-þegar það er hætt að hafa löngun til að berjast. Ég er mjög hlynnt að slökkva megi fyrir vélar sem halda lífi í fólki. Annað á ég erfitt með að mynda mér skoðun á. Kannski get ég það seinna. Þegar ég hef sjálf lent í aðstæðum sem þvinga mig til að taka ákvörðun sem að þessu kemur.

Sjálfsmorð. Allir íslendingar þekkja einhvern sem hafa framið sjálfsmorð. Enda tíðni sjálfsmorða ótrúlega há á Íslandi miðað við að þar sé vestrænt melmegunarsamfélag. Áföll? Myrkrið? Skammdegið? Ég hef sjálf verið í aðstæðum sem hafa gert það að mér hefur ekki liðið sem best í vikur og mánuði. Þetta svarta sem umlykur mann og fær mann til að trúa leiðin muni ekki liggja upp á við aftur. Flestir upplifa það einhvern tímann á lífsleiðinni. Ekkert hefur samt fengið mig til að líta á sjálfsmorð sem lausn. Ég veit ekki hvað tekur við eftir dauðann. En ég veit hvað dauðinn getur skapað mikinn sársauka. Tóm. Reiði. Eitthvað sem ég gæti ekki gert mínu fólki. Ég set sjálfsmorð á stall með sjálfselsku og mikilli örvilnun. Fullvissu um að dauðinn sé eina leiðin, að greiði sé gerður með því einu að taka í gikkinn, hoppa af brúnni eða gleypa allt sem finnst á lyfjaskápnum. Dauðinn er aldrei eina leiðin og þaðan af síður einhver greiði. Dauðinn er aldrei greiði. Ég trúi einfaldlega ekki á sjálfsmorð. Og þá er það önnur spurning; er það þarna sem líknardrápin eiga að koma inn í? Til að koma í veg fyrir þann sársauka sem sjálfsmorð geta valdið? Til að einstaklingurinn geti tekið ákvörðunina með hjálp fagmanna?

Að deyja. Í dag hræðist ég ekki minn eigin dauða. Hef nokkurn veginn afslappað viðhorf til hans. Hann er jú eftir allt saman eðlilegt framhald af lífinu. Ég segi framhald, því ég lít ekki á hann sem endalok. Mér finnst aðeins tvennt í stöðunni. Eilífur svefn. Sem er alls ekki slæm tilhugsun. Mér finnst ógeðslega gott að sofa. Eða einhvers konar tilvera. Dauðinn er að vissu leyti spennandi. Hulunni verður ekki svipt fyrr en eftir síðustu andartökin. Fram að því höfum við ekkert nema trúna. Trúna á eitthvað, eða trúna á ekkert.

Lifðu eins og hver dagur sé sá síðasti. Hef mikið pælt í þessu orðum. Ég hef reynt að lifa eftir þessum orðum á þann hátt að ég sjái ekki eftir neinu sem ég hef sagt eða gert gagnvart þeim sem ég umgengst...ef vera kynni að manneskjan skyldi deyja á morgun. Erfitt að fara eftir þessu í einu og öllu því allir lenda í rifrildum. Allir segja eitthvað í hita leiksins. Allir lenda í því að gera eitthvað á hlut annarra án þess að ætla sé að særa. Allir lenda í því að missa stjórn á aðstæðum. En eftir fremsta megni reyni ég að fara eftir þessu. Það gerir það líka að verkum að ég á mjög erfitt með að rífast við fólk. Þetta gerir það að ég á mjög erfitt með að útiloka fólk. Slíta samböndum í illu. Láta eins og mér sama um manneskjur jafnvel þó þær hafi gert eitthvað á minn hlut. En þessi lífsregla mín fær mig einfaldlega til að líða betur með sjálfa mig. Og það er kannski það mikilvægasta þegar upp er staðið. Það versta sem ég get hugsað mér er að sitja eftir ... með "hvað ef" á vörunum og... sektarkennd sem er svo tærandi.


Hérna sit ég á laugardagskvöldi í þessum pælingum. Það er verslunarmannahelgi. Var að vinna í dag og er að vinna á morgun. Það er búið að vera hellirigning og þrumuveður í dag. Ég nánast synti heim úr vinnunni(á hjóli). Ég er að segja ykkur að meira að segja nærbuxurnar mínar voru blautar þegar ég skvampaði inn um dyrnar hérna á Dalgas. Skellti mér annars á Batman í gær. Sofnaði nánast á öxlinni á "náunganum" (hint til Ingibjargar, blink!)undir lokin. Ekki af því að myndin var léleg. Meira af því að ég á erfitt með að halda út tveggja tíma myndir. Verð samt að segja að mér fannst spiderman betri. Maður líkir öllum þessum súperhetjumyndum saman.

Englar og sveskjur

posted by xxx @ 20:34