Ósannar hryllingssögur

Um daginn fékk ég þá snilldarhugmynd að rifja upp gamlar sundminningar. Þegar ég var yngri eyddi ég miklum tíma í sundlauginni á Húsavík ásamt öðrum bæjarbúum. Þar er nefnilega fínasta sundlaug. Ég bý við hliðina á einni slíkri hérna, það er að segja annarri af tveimur sundlaugum hérna í Árósum. Hafði ekki haft mig í að prófa hana af hræðslu við tvær hryllingssögur sem ég hef heyrt um dani og svo einfaldlega vegna leti. Eftir vinnu einn daginn ákvað ég að kanna aðstæður og stoppaði við í lauginni og spurði um opnunartíma og verð. Fór heim og fann þá fyrir geigvænlegri löngun til að synda svona eins og einn kílómeter. Gróf upp sundbol sem ég fékk eitt sinn lánaðan einhvers staðar og skokkaði út í laug aftur og keypti sundgleraugu og miða. Eftir það hófst ég handa við að kanna aðstæðurnar í búningsklefunum. Fann búningsklefa en þorði ekki fyrir mitt litla líf að fara inn í hann þar sem ég sá engar merkingar. Önnur hryllingssagan sem ég hafði heyrt var nefnilega þannig að búningsklefar í ýmsum skólum í DK væru sameiginlegir (Það hafði ég heyrt (minnir mig) frá Höllu Gunnars þegar hún var skiptinemi í kennaraskóla hérna í DK). Hin var sú að fólk þvægi sér ekki áður en það færi ofan í laugina (en það hef ég bara séð hjá útlendingum sem stinga sér í laugarnar á Íslandi). Ég hrökklaðist til baka og talaði við sundlaugavörðinn í þriðja skiptið á þeim klukkutímanum og spurði út í þessi búningsklefamál sem lágu mér jú þungt á hjarta. Hún brosti út í annað (hissa yfir þessu fáfróða íslendingi..tjah hún hefur örugglega haldið að ég væri norðmaður út af fallega hreimnum mínum) og útskýrði fyrir mér að þeir klefar sem hafði rekist á væri kvennaklefinn en á neðri hæðinni væru karlaklefarnir. Mér létti mikið svo ég skokkaði inn í einn klefann, afklæddist og hentist í sturtuna. Þar stóð á skiltum út um alla veggi að það ættiað þvo sér vel og vandlega áður en farið væri í laugina. Mér sýndist fólk líka fara vel eftir þessum fyrirmælum svo ég stakk mér sæl og glöð ofan í sundlaugina og synti þennan langþráða eina kílómeter. Hresst. Báðar hryllingssögurnar afsannaðar.

Ég bætti við link á hana Leilu hérna til hliðar. Hún var með mér á Hadsten Højskole og er ein besta manneskja sem ég hef kynnst. Mamma hennar er færeysk og heitir Gudny eins og ég (reyndar með d en ekki ð). Hún er sem sagt ein af þeim fáu dönum sem ræður við að bera fram nafnið mitt (þegar kærastinn manns getur það ekki einu sinni er fokið í flest skjól). Það eru til manneskjur sem eru gerðar af gulli og hún er svo sannarlega ein af þeim. Kíkið á hana.

Ég hugsa mikið til fjölskyldunnar í Árholti þessa dagana. Slysin gera ekki boð á undan sér og það er alltaf erfitt að sætta sig við dauðann. Sérstaklega þegar manni finnst hann ótímabær. Sendi mikið af fallegum hugsunum þangað.

posted by xxx @ 20:14