Óléttupróf

Hversu mörg óléttupróf ætli meðalkonan taki yfir ævina? Ekki aðeins þær konur sem eru að reyna að eignast barn, heldur líka þær konur sem hafa engin plön um að skella einni í ofninn.

Sjálf hef ég gengið í gegnum margar krísurnar. Tek yfirleitt svona þrjár til fjórar krísur á ári og sjaldnast er ástæða til. Flestar hljóta að kannast við þetta. "Æj nei ég er komin einn dag framyfir..úff. Æ nei, ég gæti verið ólétt". Svitaköst og svefnleysi. Óléttupróf tekið og á sama augnabliki líta blæðingar dagsins ljós.Stressið orsakaði seinkun. Ekkert er verra en að kveljast í óvissunni. Jú ég meina að sjálfsögðu er möguleikinn á óléttu alltaf fyrir hendi ef maður er kynferðislega aktívur en með þær varnir sem eru til í dag eru ekki mikið meira en 1-2% líkur á óléttu ef farið hefur verið með gát. Nú svo eru erfiðleikar við getnað að aukast í vestrinu, eftir mínum heimildum. Tja og ekki má gleyma að kona er í raun ekki frjó nema 2 daga í tíðarhringnum. Svo verður auðvitað að taka allar skekkjur með. Hversu lengi sæðisfruma getur lifað í kvenlíkamanum, mislangan tíðarhring og svo framvegis. Getur verið býsna erfitt og flókið ferli hugsa ég að finna þessa daga út svo öruggt sé. Þess vegna eru rofnar samfarir ekki getnaðarvörn.

Fyrir utan mínar eigin krísur hef ég upplifað þær nokkrar með vinkonum mínum, og þeim ófáum. Setið inni í herbergi með eitt stykki óléttupróf þar sem þessar 5 mínútur sem tekur fyrir niðurstöðuna að koma fram eru eins og heil eilífð að líða. Svo lengi að meðgangan og fyrstu mánuðir tilvonandi barns hafa verið skipulaðir í þaula áður svarið birtist. Já eða komandi fóstureyðing. Grátur og gnístan tanna. Vildi samt óska að ég hefði orðið þeirrar ánægju aðnjótandi að eftirvæntingin væri staðgengill fyrrnefndra tilfinninga. Það fæ ég vonandi seinna, ef ég er heppin.

Ég hef ekkert á móti fóstureyðingum. Fóstureyðingar hafa alltaf verið til. En aldrei verið jafn áhættulausar og í dag. Finnst sjálfsagt að þær séu frjálst val og hluti af persónulegum réttindum. Finnst samt engan veginn að þær megi nota sem getnaðarvörn. Frekar en að óléttu megi nota sem björgun á sambandi. Þess háttar tilraunastarfsemi og leikur með líf finnst mér ekki réttlát. Slys geta hins vegar gerst (nú og þá er eftirápillan til og í dag þarf ekki einu sinni lyfseðil til að fá hana afhenta) og aðstæður geta verið þannig að skynsamasta lausnin er fóstureyðing.
Þetta er hins vegar málefni sem er mjög persónulegt og þar af leiðandi er engin skoðun röng. Eitthvað sem hver og ein þarf að gera upp við sjálfa sig.

Sjálf hef ég alltaf hugsað fóstureyðingu sem möguleika fyrir sjálfa mig. Möguleika sem ég gæti íhugað ef eitthvað óvænt og óplanlagt kæmi upp á...já alveg þangað til fyrir stuttu og það hræðir mig svolítið. Á minni stefnuskrá er engan veginn að fara að planta einu né neinu. Passar ekki inn í minn skedjúl. En hins vegar er sú hugsun farin að læðast að mér að ef ...ef ... þá finnst mér ég orðin nógu gömul til að axla þá ábyrgð og taka afleiðingunum. Kannski vegna þess að þriðja hver vinkona mín er komin með fjölskyldu og barn. Eða bara barn, sem sagt nútímafjölskyldu sem eru líka góðar :)

Þetta var pæling dagsins. Ónei, ekki dæmigerð föstudagspæling. Það flýgur margt í gegnum hausinn á manni, hugsanir sem ryðjast inn í huga manns, sumar hverjar óboðnir gestir.

posted by xxx @ 17:44